
چند شب پیش داشتم آسمونو نگاه می کردم و به هرچی ذهنم رو درگیر میکرد فکر کردم
بیشتر از هر چیز به نگاه ترحم آمیزی که چندین بار از چهره ام رد شد فکر کردم سعی کردم
خودم رو بیخیال جلوه بدم وبه نسیم خنکی که به صورتم می خورد و ماهی که پر نور وکامل بود نگاه کنم
شانس ما هم که همه دکترا دخترای جوونن
اما این نگاه های ترحم آمیز ادامه داره .........
نظرات شما عزیزان:
